Άγνωστη – Ελεύθερες Ώρες Β΄ 1976

‘Αγνωστη

 

Δεν έμαθα ποτέ

αν μια στιγμή στην σκέψη σου

ήρθα, έστω για λίγο.

 

Ποια είσαι δεν το έμαθα ποτέ,

δεν πάσχισα να μάθω.

Αρκέστηκα σε μια ματιά, σ’ένα χαμόγελό σου.

 

Έτσι κι οι δυό στα βιαστικά,

στο δρόμο δυό διαβάτες,

ξένοι μέσα σε ξένους.

Άνοιξη λουλουδένια εσύ

κι εγώ γκρίζο φθινόπωρο.

 

Ουτ’ένας λόγος περιττός

φιλήθηκαν οι ματιές μας

σαν να’ταν χρόνια γνώριμοι.

 

Αέρινα ξεμάκρυνες,

βήματα αργά δικά μου

‘να χάδι, ένα σκίρτημα

που κράτησε για λίγο.

Κι έγινε λύπη, ανάμνηση

για όλη τη ζωή μου.

 

Μεξικό 28-2-74

Reply