Δρόμος – Κραυγές 1982

Δρόμος

 

Αλαργητός ο δρόμος

και το ταξείδι μακρυνό.

Τους ξεχασμένους πόθους

μεσοστρατίς θυμήθηκα.

Γέμισε η στέρνα με νερό,

τρύπιες τις χούφτες έχω.

Πυρόμαχος ολόφωτος

οδηγητής ο ήλιος.

Μακρύς ο δρόμος, ατέλειωτος

την άκρη του δεν φθάνω,

μπροστά πηγαίνουν μερμηγκιές

ξωπίσω μου μυριάδες.

Τη δροσοστάλα του Μαγιού

ανάμελα σκορπάω

και το κατακαλόκαιρο

νόμιζα δεν τελειώνει

Ξάφνου ήρθε φθινόπωρο,

χλωμό, κιτρινισμένο.

Θολή ματιά απόχαυνη

κι ο δρόμος δεν τελειώνει.

Εγώ όμως δε θα διαβώ

τα χιόνια.  Κρυαέρηδες

τα χνάρια μου παγώσαν

Έμεινε ο δρόμος μακρυνός,

στη μέση το ταξείδι.

 

Γιαουντέ 25-2-1982

Reply