Ταπεινός – Κραυγές 1982

Ταπεινός

 

Χιλιάδες είχα όνειρα,

πόθους αρματωμένους

Ατίθαση η σκέψη μου

αητού φτερό, ψηλά.

Λεύτεροι δρόμοι, χίμαιρες.

Ταξιδευτής της γνώσης.

Αστρόφεγγες επιθυμιές,

ιδέες ηλιοθρεμμένες

πέσανε στα λασπόνερα

σαπίσανε, βρωμίσαν.

Λερώθηκε ο ήλιος μου,

μουντό το φως δε φέγγει.

Ανθρώπινη αποκοτιά,

ψευδαίσθηση ωραία

Της τέχνης λειψοδουλευτές

τον πόνο τραγουδάνε

και πίσω από το κλάμα τους

αδιάντροπα καγχάζουν.

Στέκω μακρυά και τους κοιτώ,

σαρκάζουν λοιδορούνε.

Είναι της τέχνης δουλευτές;

Δε μοιάζουν με τους άλλους,

ζούνε στην πλάνη ολοζωής,

καράβια κουρσεμένα

Παίρνω τη σκέψη μου μακρυά,

στη θάλασσα ξεπλένω

τα ταπεινά μου όνειρα

και τά’χω συντροφιά μου.

 

Γιαουντέ 12-3-82

 

 

Reply