October 2010

You are currently browsing the monthly archive for October 2010.

Είχα μια θεία κάποτε που δεν τα κατάφερνε καλά στο τιμόνι. Στο δε παρκάρισμα τα πράγματα ήταν θλιβερά. Σε μία θέση δεν κατάφερνε ποτέ να χωρέσει. Ενίοτε δε δεν κατάφερνε καν να την πετύχει και πάρκαρε αλλού για αλλού.

Και δικαιολογημένα. Έμαθε να οδηγεί στα 50 της, και δεν είχε εξ’αρχής κανένα απολύτως ταλέντο. Αυτοί όμως τι δικαιολογία έχουν;

Το ότι οδηγούν και οι δύο smart είναι φυσικά ενδεικτικό. Δεν λένε τυχαία τους οδηγούς smart “ξανθιές” της οδήγησης.

Τι κατάφεραν; Ο ΙΚΥ-4340 δεν μπόρεσε να το βάλει μέσα στο κουτί και ας είναι το αυτοκίνητό του 2 φορές πιο στενό από το χώρο στις διαγραμμίσεις. Ο ΖΚΕ-5061 δεξιά δεν κατάφερε καν να καταλάβει ότι ο χώρος που στάθμευσε δεν είναι για παρκάρισμα αλλά διάβαση. Δύο smart, δύο στα δύο αποτυχία. Άδικα τους κοροϊδεύουν;

Tags: , , , ,

Πως το λεν’ το μαγαζί που άνοιξε δίπλα στο Nak; Mac! Τίποτα άλλο;

Η φωτογράφηση είχε και ένα ατυχηματάκι με τα Heelys…

Tags: , , ,

Απ’όλα τα προϊόντα που διαφημίζει η τηλεόραση, αυτό που πάντα με μάγευε είναι οι οδοντόπαστες. Ναι, οι οδοντόπαστες. Αυτή η πάστα που είναι μέσα σε ένα σωληνάριο και τη βάζεις πάνω στην οδοντόβουρτσα για να πλύνεις τα δόντια σου. Δε θέλει και εξήγηση. Θέλει όμως πολύ μάρκετινγκ. Γιατί ένα τόσο βαρετό προϊόν θέλει πολύ κόπο για να το πουλάς συνέχεια.

Πρώτον σκέψου πόσο κόσμο απασχολεί πραγματικά τι ακριβώς κάνει η οδοντόπαστα. Μετά σκέψου πόσος κόσμος αγοράζει ο ίδιος την οδοντόπαστα που χρησιμοποιεί. Μετά σκέψου πόσος κόσμος όταν πλένει τα δόντια του δεν κάνει κάτι άλλο. Είχα μια φίλη κάποτε που τα έπλενε καθιστή. Στη λεκάνη. Ναι.

Σκέψου τώρα την πρώτη φορά που ασχολήθηκες εσύ με την υγιεινή των δοντιών σου. Πέτρα, τερηδόνα, πλάκα, ουλίτιδα, κακοσμία. Τι άλλο; Αυτά. Τα άλλα είναι για τους οδοντίατρους. Η ουσία είναι πως ακόμη και οι οδοντόπαστες του ’70 αυτά τα καταπολεμούσαν. Τι μένει;

Ακριβώς! Τι μένει σε ένα προϊόν που σε ότι αφορά αυτό που κάνει, το κάνει καλά εδώ και 40 χρόνια; Τι μένει ώστε να το ξεχωρίσει; Τι μένει ώστε την επόμενη φορά που θα είσαι στο σούπερ μάρκετ να πεις «θέλω αυτή τη νέα οδοντόπαστα»; Τίποτα.

Απολύτως τίποτα. Η οδοντόπαστα αντιπροσωπεύει το προϊοντικό τέλμα. Το σημείο όπου τερματίζει η ανάγκη και αρχίζει κάτι άλλο. Αν σήμερα πουλιόταν ακόμη η ίδια οδοντόπαστα με το 1970 θα την αγοράζαμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο: μηχανικά. Και θα την χρησιμοποιούσαμε πάλι με τον ίδιο τρόπο: μηχανικά. Και θα ήμασταν και ευχαριστημένοι.

Η βιομηχανία της οδοντόπαστας θα είχε κάνει ολόκληρο τον κύκλο που θα την έφερνε στις συγχωνεύσεις και το μονοπώλιο. Σήμερα δε θα έπρεπε να υπάρχει παρά μόνο μία μάρκα και ένας τύπος οδοντόπαστας.

Αν αγόρασες πρόσφατα οδοντόπαστα θα ξέρεις πως αυτό απέχει από την πραγματικότητα. Στο μικρότερο σούπερ μάρκετ υπάρχουν δύο σειρές με πέντε ράφια η κάθε μία, γεμάτες οδοντόπαστες. Πιο πολύ ώρα θες για να διαλέξεις οδοντόπαστα παρά προφυλακτικά. Και σίγουρα δε δίνεις στο πλύσιμο των δοντιών σου το ίδιο βάρος. Εκτός και αν σκοπεύεις να τα χρησιμοποιήσεις και τα δύο σε σύντομο μεταξύ τους χρονικό διάστημα.

Τέλος πάντων. Η ουσία είναι πως η οδοντόπαστα ζει και βασιλεύει. Τόσο που είναι το τρίτο σε συχνότητα διαφημιζόμενο προϊόν στην τηλεόραση. Η οδοντόπαστα πληρώνει ένα μεγάλο μέρος από όλα όσα βλέπουμε κάθε μέρα στο «κουτί». Τι πουλάει;

Αυτό είναι το ενδιαφέρον. Γιατί αυτή η βαρετή, κοινότυπη, ίδια, αδιάφορη και ασήμαντη οδοντόπαστα, κάθε τόσο έχει να λανσάρει κάτι καινούργιο. Κάτι εντελώς νέο. Στην αρχή ήταν η γεύση. Μέντα ή αλόη, ή βουνό ή θάλασσα ή ότι άλλο μπόρεσαν να χωρέσουν οι κόπερφιλντ του μάρκετινγκ πρώτα στο σωληνάριο και μετά στο στόμα σου.

Και μετά η συσκευασία. Από το σωληνάριο με βιδωτό καπάκι στο σωληνάριο με τάπα. Για ευκολία να μην ξεραίνεται. Μετά στο ντισπένσερ, για σωστή δοσολογία. Μετά ήρθαν τα δύο σε ένα (και οδοντόπαστα και διάλυμα), σε νέο μπουκάλι με άλλο καπάκι. Μετά ήρθαν οι μους, τα τζελ και όλες οι άλλες περίεργες φάσεις της ύλης. Κολλοειδές είναι, ότι θες το κάνεις.

Και αυτά χωρίς να σταματήσουν οι νέες γεύσεις αλλά και τα ευεργετικά συστατικά. Από το «φλουοράιντ» στα βότανα του βουνού. Στην διπλή, τριπλή, τετραπλή δράση. Μετά στη διάρκεια. Δώδεκα ώρες, εικοσιτέσσερις ώρες, σαρανταοκτώ ώρες. Όσο πιο αραιά πλένουν τα δόντια τους αυτοί που μετέχουν στις έρευνες αγοράς, τόσο πιο πολύ διαρκεί η επίδραση της οδοντόκρεμας. Μην τους κάνουμε να νοιώθουν άσχημα.

Μετά ήρθαν οι παιδικές. Με νέες γεύσεις φρούτων. Πιο ήπιες στη γλώσσα, πιο ήπιες στα παιδικά δόντια, χωρίς τοξικά αν τις καταπίνουν, χωρίς αποσπώμενα καπάκια για να μην τα καταπίνουν. Πιο μικρές (αλλά εξίσου ακριβές), πιο πολύχρωμες, με ήρωες, ή με ήρωες από ταινίες (και αυτομάτως αδιάφορη γεύση ή συστατικά), αγορίστικες, κοριτσίστικες και πάει λέγοντας.

Η οδοντόπαστα απέκτησε μια γκάμα που θα περίμενες να βρεις σε ένα προϊόν για το οποίο ο κόσμος έχει απαιτήσεις. Όχι, η οδοντόπαστα καθιέρωσε τη δική της κούρσα διαφυγής από το τέλμα της και παραμένει πάντα φρέσκια. Συνδυάζεται με το άλλο επίσης αποτελματωμένο συγγενές προϊόν την οδοντόβουρτσα και μαζί ανακινούν το καταναλωτικό κτήνος μέσα σου.

Μακριές τρίχες, κοντές τρίχες. Λοξές τρίχες, σκληρές, μαλακές και μέτριες. Πιο μακρύ μπράτσο, καμπύλο μπράτσο, εύκαμπτο μπράτσο, σκληρό και ακριβές μπράτσο. Με βούρτσα για τη γλώσσα ενσωματωμένο νήμα, μαλακά άκρα και φυσικά παιδικές. Οπότε ξανά από την αρχή.

Μιλάμε για οδοντόβουρτσες. Δε χρειάζεται να είσαι ειδικός. Λίγη τηλεόραση να έχεις δει τα τελευταία 10 χρόνια και έχεις μαζέψει όλη την εξέλιξη της περιποίησης στόματος μέσα σε λίγες στιγμές. Είναι όμως εξέλιξη ή απλά μάρκετινγκ;

Έχει σημασία; Το ζουμί είναι πως αν χρησιμοποιούσαμε όλη την οδοντόπαστα που πουλιέται στα σούπερ μάρκετ θα είχαν κλείσει τα μισά οδοντιατρεία. Και επειδή αυτό δεν έχει συμβεί, μπορείς εύκολα να καταλάβεις πως αγοράζουμε περισσότερη οδοντόπαστα από όση χρησιμοποιούμε.

Καθόλου περίεργο δεδομένου ότι αυτός είναι ο σκοπός. Πως αλλιώς θα ζούσαν τόσες μάρκες; Η οδοντόπαστα έγινε καταναλωτικό προϊόν. Όσο γελοίο και αν ακούγεται, υπάρχει κόσμος που ξεδίνει αγοράζοντάς την. Είναι μέρος του «σόπινγκ θέραπι» του σύγχρονου καταναλωτή. Και ας κάνει το ίδιο πράγμα που κάνει τα τελευταία 40 χρόνια.

Σου λέει μετά, «όλα τα άλλα είναι απλές οδοντόπαστες». Απλές; Ρέγκιουλαρ ή μεντόλ;

Tags: , ,

Αυτό είναι το Skoda OHC 1100, ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο της χρυσής δεκαετίας του 60. Μόνο δύο σώζονται, ένα στην βρετανική Βιαμάρ (Skoda UK) και άλλο ένα στα κεντρικά της Skoda στην Πράγα. Κάποια μοντέλα με κουπέ καρότσα μπήκαν στην παραγωγή (φαίνονται προς το τέλος του βίντεο στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες), οι δε κινητήρες, αλουμινένιοι, μόλις 1 λίτρο με 92 ίππους στις 7.500 στροφές, είχαν συμμετοχές σε αρκετούς αγώνες (του ανατολικού μπλοκ) με σχετική επιτυχία μάλιστα.

Μια σταλιά και με “velocity trumpets”.

Tags: , ,