VW, Audi… υποκλίνομαι!

Το ίδιο αυτοκίνητο, φθηνότερο στην παραγωγή: Όλοι χαρούμενοι

 

Κορόιδευε όσο θες. Όση χολή, μίσος, εμπάθεια, φλέγμα, ότι έχεις ρίχτο. Το γεγονός όμως δεν αλλάζει: ο όμιλος VW κρατώντας τη σχεδίαση των αυτοκινήτων του σταθερή, κάνει δήλωση, δεν κόβει λεφτά. Και η δήλωση λέει «εμείς είμαστε και κανένας άλλος». Κορόιδευε τώρα.

Και εγώ στην αρχή νόμιζα πως βαριούνται, δεν έχουν χρόνο, φαντασία, ενθουσιασμό. Πως οι σχεδιαστές εκεί στη Γερμανία, όταν φτιάχνουν ένα Golf ή ένα Α3 απλά δεν τολμούν. Φοβούνται να ρισκάρουν την ομάδα που κερδίζει.

Φυσικά το ότι βαριούνται είναι αστείο. Δεν γίνεσαι νούμερο ένα όταν βαριέσαι, όταν έχεις κακό σχεδιαστικό τιμ, όταν τα μοντέλα που λανσάρεις είναι βαρετά και άτολμα.

Γίνεσαι νούμερο ένα όταν τα αυτοκίνητά σου είναι το μέτρο σύγκρισης για τους άλλους, είναι αυτό που όλοι περιμένουν εσύ να κάνεις πρώτος, είναι όταν πρώτα πάνε στη δική σου έκθεση και μετά κοιτάνε τι άλλο μπορεί να πάρουν με λιγότερα λεφτά, που όμως να μοιάζει.

Και με VW ή Audi δε μπορεί να μοιάζει τίποτα. Αυτό το φρόντισαν εκτενώς οι Γερμανοί. Γιατί αυτό που εμείς κράζουμε και λέμε «συντηρητικό» ή «συγκρατημένο» για αυτούς είναι «σήμα κατατεθέν» είναι αυτό που πληρώνει «επί τη εμφανίσει».

Είναι αυτό που λέει «εγώ έχω αυτό που θες». Και αυτό που θες είναι αυτό που έχω. Δε σε ενδιαφέρουν ούτε τα σχήματα ούτε τα σχέδια ούτε οι ομορφιές. Σε ενδιαφέρει αυτό που πουλάω, και σε ενδιαφέρει όταν το αγοράζεις να το ξέρουν όλοι.

Και όταν ένα αυτοκίνητο είναι ίδιο 15 χρόνια, το ξέρουν όλοι ποιο είναι. Δε χρειάζεται να δεις ένα Golf δεύτερη φορά, ούτε ένα Α3. Δε σε νοιάζει σε ποια γενιά ανήκει, μόνο τι είναι. Και αυτό είναι αρκετό. Αυτό το «σταθερό» σχήμα καταφέρνει να δώσει σε ένα αυτοκίνητο κάτι που καμία άλλη σχεδίαση, με κανέναν άλλον τρόπο δε θα μπορούσε να του δώσει.

Κανένα Golf και κανένα A3 δε θα μπορούσε να είναι πιο ξεχωριστό, παρά μόνο με το να είναι ίδιο με αυτό που ήταν τα τελευταία δέκα χρόνια. Αυτό είναι το μεγαλύτερό τους ατού. Μπορεί στον περιστασιακό παρατηρητή να δείχνει βαρετό, στον αγοραστή όμως, σε αυτόν που πληρώνει, είναι το ζητούμενο.

Είναι το βούτυρο στο ψωμί του όμιλου VW που έχει την άνεση πλέον να απολαμβάνει την υπεροψία του «αυτός είμαι» και να το κάνει. Τους βγάζω το καπέλο.

Είναι ένα ρίσκο που πήραν, που η αγορά το αγκάλιασε και παρά το μίσος, τη χολή και το φλέγμα το δικό μου και άλλων, απέφερε καρπούς. Γιατί έκανε τον αγοραστή να λέει «δε με νοιάζει πως θα είναι το επόμενο Golf, εγώ θα το πάρω».  Και εδώ που τα λέμε δε χρειάζεται να ανησυχεί πως δε θα του αρέσει. Θα πάρει το ένα και μετά το επόμενο και ξανά μετά το ακόμη πιο καινούργιο, και δε θα κοιτάξει πίσω.

Η σταθερή σχεδίαση χάρισε στην VW και την Audi όχι μόνο άμεση αναγνώριση και το κύρος στο οποίο αυτή μεταφράζεται, αλλά και πιστούς αγοραστές που επιστρέφουν μετά από το τέλος της καριέρας του κάθε A3 ή Golf που είχαν, και χωρίς σκέψη, αγοράζουν το επόμενο.

Περιπέτεια; Δεν υπάρχει περιπέτεια στη VW. Όποιος θέλει αλλαγή, φρεσκάρισμα και συναρπαστικές ιστορίες από το αυτοκίνητό του, να κοιτάξει αλλού. Και την επόμενη φορά θα κοιτάξει πάλι αλλού, και πέταξε το πουλάκι.

Η VW θέλει νούμερα, θέλει ανθρώπους που αγοράζουν σταθερά το ίδιο αυτοκίνητο. Και αυτό το κάνουν όχι γιατί τους αρέσει απλά, αλλά γιατί είναι ΙΔΙΟ. Δεν θα άλλαζε λοιπόν κανένας σχεδιαστής, ταλαντούχος ή όχι, το βασικό χαρακτηριστικό ενός Golf ή Α3. Δε θα άλλαζε τo ότι είναι ίδιο!

Τουλάχιστον εξωτερικά. Γιατί με τόσες αλλαγές που έχουν και τα δύο αυτά αυτοκίνητα σε σχέση με το απερχόμενο μοντέλο, θα μπορούσαν να είναι δύο κόσμοι μακριά και στη σχεδίαση. Τι λέμε; Εδώ στην ίδια γενιά, με τα ίδια μηχανικά, τα αυτοκίνητα με 90% κοινά μέρη και δε μοιάζουν ούτε στο παραμικρό. Τι σχέση έχει η Skoda Octavia με το Audi TT;

Και γιατί το Audi TT είναι πάλι ίδιο όμως με το προηγούμενο; Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Αυτό θέλουν. Και περιμένει ο κόσμος απλά σε κάθε γενιά και κάτι περισσότερο, κάτι καινούργιο για να παίξει. Κάτι που θα δικαιολογήσει την αλλαγή από το παλιό στο νέο.

Μόνο που αυτή τη φορά οι Γερμανοί το πήγαν ένα βήμα παραπέρα. Κράτησαν την εμφάνιση, άλλαξαν όλα τα άλλα. Στην απόλυτη αυτή εκδήλωση του στοιχήματος που έβαλαν, ετοιμάζονται να βγουν διπλά κερδισμένοι.

Γιατί τώρα μπορούν το «ίδιο»να το παράγουν πιο φτηνά, και να υπόσχονται ότι θα το πουλήσουν στην ίδια τιμή με πριν. Δε θέλει να είσαι διάνοια για να δεχτείς πως το καινούργιο, αν δεν είναι ακριβότερο τότε είναι κελεπούρι. Δέκα στα δέκα, μπίνγκο, λαχείο, τζακ ποτ. Δεν ξέρω πως το λένε, αλλά υποκλίνομαι.

Κορόιδευε τώρα.

Tags: , , , , , ,