Facebook: επιτέλους έμαθα “ποιος είσαι!”

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε? Τώρα, αλήθεια ξέρω. Είσαι το πιλάφι που κάθεται όλη μέρα στον καναπέ και πασπατεύει ένα λάπτοπ συζητώντας για κινητά τηλέφωνα, τι λάστιχα να βάλει στο “εργαλείο” και ανεβάζει απανωτά το ένα βίντεο κλιπ του Καρρά μετά το άλλο. Που το ξέρω? Το βλέπω στο Facebook.

To facebook και τα άλλα σάιτ κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να κατακρίνονται από πολλούς: ο μεγάλος αδελφός, η απώλεια της ιδιωτικότητας (καινούργια λέξη για την Ελλάδα της αυλής και του κουτσομπολιού), η έκθεση στον κίνδυνο των αγνώστων, και αλλά πολλά.

Όμως το facebook έδωσε επιτέλους απάντηση στην πιο κοινότυπη ελληνική ερώτηση. Τώρα δε χρειάζεται καν να ρωτάς. Όλοι ξέρουν ποιος είσαι.

Βλέπεις η κρίση στην Ελλάδα είχε μια τυχερή σύμπτωση. Γιατί πάνω στην ώρα που η απόκτηση αγαθών έγινε δυσβάστακτη, άρχισε επιτέλους παγκοσμίως να μην έχει πλέον καμία απολύτως σημασία.

Γιατί η εποχή που το ποιος είσαι το καθόριζε το τι έχεις πέρασε ανεπιστρεπτί. Μπορεί πριν μερικά χρόνια να μόστραρες μέσα στο ακριβό αυτοκίνητο με το σινιέ κοστούμι και να περίμενες όλοι να καταλάβουν από αυτό ποιος είσαι, σήμερα όμως δεν ασχολείται κανείς. Δεν ενδιαφέρεται κανείς για το κινητό που αγόρασες, το σπίτι που μένεις και τα τρία αυτοκίνητα στο γκαράζ.

Ενδιαφέρεται για το βιβλίο που διάβασες, την άποψη που έχεις για την ταινία που είδες, το γύρο Πελοποννήσου που έκανες με μοτοποδήλατο και τα ρούχα που σου έπλεξε η θεία σου και δε σου αρέσουν γιατί μοιάζεις με τον Waldo μόνο που σε βρίσκουν όλοι αμέσως. Θέλει να ξέρει την άποψη σου για τα θέματα που σε απασχολούν για τα κοινά, για τη θρησκεία, την πολιτική και τον αθλητισμό, τις ευαισθησίες σου και τις αγωνίες σου, τους έρωτες σου και τα πάθη σου. Θέλει να ξέρει αν έχεις μυαλό και καρδιά ή αν έχεις δέκα πόντους πέτσα.

Αυτός που είσαι είναι σήμερα ανοιχτό παράθυρο. Είναι για όλους να το δουν, να το μοιραστούν και να το γνωρίσουν. Δεν χρειάζεται κανείς να σε δει, να σε ξέρει από κοντά, να δει τι έχεις, πως ντύνεσαι και τι οδηγείς για να συμπεράνει ή να υποθέσει.

Αυτό που είσαι δεν απορρέει από αυτό που δείχνεις. Ο τρόπος ζωής σου, το lifestyle σου, δεν παράγεται πια από τα πράγματα που αγόρασες για να το δείξεις. Αν θες να είσαι περιπετειώδης δεν αρκεί να ψωνίσεις ένα ακριβό SUV ή το πιο ακριβό mountain bike. Αν κάθε ΣΚ είσαι καβάλα στα βουνά να παλεύεις με τη λάσπη, το ξέρουν πλέον όλοι, δεν μπορείς να το «δείξεις» χωρίς να το κάνεις.

Ευτυχώς. Το στάτους του ανθρώπου δεν κρίνεται επιτέλους από το προσωπικό image making του καθενός που το έχτιζε μέχρι τώρα με πανάκριβη σαβούρα. Το στάτους του facebook έσβησε όλες τις προηγούμενες ισορροπίες και γράφει καινούργιες. Αν αυτό που είσαι έχει ενδιαφέρον, αν έχεις κοινά με άλλους ανθρώπους, αν είσαι αλήθεια συναρπαστικός, αστείος, πνευματώδης, αξιόλογος, συμπαραστατικός, εύκολος η δύσκολος, προσεγγίσιμος η ιδιότροπος, έξαλλος η εκκεντρικός, ιδιαίτερος η ξεχωριστός, αν κινείσαι πολύ η λίγο, αν σ’αρέσει η επιστήμη ή η λογοτεχνία αν σε αγγίζει η ποίηση ή η φωτογραφία, αν ανησυχείς για το περιβάλλον η απλά γκρινιάζεις για το χρώμα του καναπέ σου και ο κόσμος θέλει να το μάθει,  τώρα μπορεί.

Άσχετα με το αν έχεις λεφτά, αν έχεις ακριβό αυτοκίνητο ή σκάφος, αν έχεις μεγάλο ή εξοχικό σπίτι, αν είσαι όμορφος η νέος, αν έχεις πάει από νέα Υόρκη μέχρι Μπαλί. Απ’όλα αυτά, τα περασμένα, δε μετράει τίποτα. Η αγορά lifestyle, η εξαγορά του στάτους, και το δήθεν πέθανε.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ρωτήσεις αν ξέρουν ποιος είσαι, σκέψου απλά, αν θα ήθελε κανείς αλήθεια να μάθει. Γιατί αν περιμένεις να υποθέσει κάτι από αυτά που φοράς, το μαλλί το γυαλί και το αυτοκίνητο, είσαι τουλάχιστον μια δεκαετία πίσω. Τότε που το “ξέρεις ποιος είμαι εγώ” κάλυπτε την ασήμαντη ζωή σου πίσω από μία ασπίδα σκουπιδιών που νόμιζες ότι αρκούσαν για να μη ρωτήσει κανείς “όχι ρε, ποιος είσαι;”.