Με παπά και με κουμπάρο θα την πάρω την Camaro

Γλοιώδες, αλλά με τέτοια καψούρα τέτοια λόγια.

Λοιπόν, αν και είμαι της Mopar και όχι τόσο της GM, αυτήν την Camaro θα την ψώνιζα.

Το πιθανότερο είναι να τρίζει σα ρημάδι από την πρώτη μέρα, τα πλαστικά να είναι σκληρά, τα καθίσματα ρηχά, οι τσιμούχες να εξέχουν και να σου μένουν τα μισά πράγματα στο χέρι.

Όπως επίσης πιθανό είναι να μπαίνει με μούτρα και να βγαίνε με κώλους, να πλέει και να γλυστράει και να γέρνει μόλις ακουμπήσεις το τιμόνι, που θα είναι τόσο ενδιαφέρον να το στρίβεις όσο να ανάβεις το μάτι της κουζίνας.

Το αυτόματο κιβώτιο θα αλλάζει ταχύτητα πριν προλάβεις να πατήσεις γκάζι, και θα κατεβάζει στη στροφή στον… επόμενο τόνο. Το χειροκίνητο θα ανακατέβει τη βενζίνη και θα θες λαμπάκι στο ταμπλό για να ξέρεις τι σχέση έχει. Και το πιθανότερο είναι να υπάρχει τέτοιο λαμπάκι, μαζί με καμιά χιλιοστή ακόμη, δείκτες, ενδείξεις και κάθε λογής μέτρηση πίεσης και θερμοκρασίας, ούτε γέρος στην εντατική.

Και όμως τη θέλω. Τη θέλω να τη βλέπω, να την χαϊδεύω, να ακουμπάω το αιχημρό της κορμί, να ανοίγω την τεράστια πόρτα της και να βουτάω στην καμπίνα της, σα σε ταξίδι στο παρελθόν, όταν τα εσωτερικά των αυτοκινήτων ήταν άσχημα και χαμηλής ποιότητας.

Και όμως τη θέλω. Να πατάω το γκάζι με το δεξί και το φρένο με το αριστερό να κρατάει τους εμπρός κάτω για να απαλλαγούν οι πίσω από το περιττό λάστιχο πάνω στη ζάντα. Και πάνω απου ελαφραίνει το ντεπόζιτο από την πρώτη κούφια να θέλει άλλα 100 ευρώ για την επόμενη.

Και όμως τη θέλω. Να νοιώθω το βρυχηθμό του V8 στο στήθος μου στο ρελαντί και στις ρίζες του τριχωτού του στήθος μου στον κόφτη. Και ας έχει μόνο 425 άλογα για τα 1700+ κιλά της.

Τη θέλω.

(αλλάζω πλευρό, να δώ και το Dodge Challenger μια δόση, να αποφασίσω τι θα αγοράσω με 28.000 ευρώ όταν πάω στις ΗΠΑ, γιατί εδώ δεν πέρνω ούτε το Skoda που θέλω).

Tags: , , , ,