αγορά αυτοκινήτου

You are currently browsing articles tagged αγορά αυτοκινήτου.

Η αγορά αυτοκινήτου πάσχει και μαζί πάσχουν και τα περιοδικά αυτοκινήτου. Δεν πάσχουν όμως για τον ίδιο λόγο. Μπορεί το Φεβρουάριο του 2008 να αγόραζαν αυτοκίνητο 8 φορές περισσότεροι άνθρωποι απ’ότι το μήνα που πέρασε, στα περιοδικά όμως δεν ήταν η μείωση της κυκλοφορίας που έκανε τη ζημιά, αλλά η έλλειψη διαφήμισης.

Η μείωση πωλήσεων στα περιοδικά δεν έπεσε στο ένα όγδοο, όπως στα αυτοκίνητα, αλλά στο ένα τρίτο. Αυτό σημαίνει πως ο κόσμος μπορεί να σταμάτησε να αγοράζει αυτοκίνητα, συνεχίζει όμως ακόμη να αγοράζει περιοδικά. Και αυτό, οι εισαγωγείς δεν το έχουν καταλάβει.

Μπορεί ο ειδικός τύπος να έχει ματώσει γιατί λείπουν οι καλοπληρωμένες διαφημίσεις, αυτό δε σημαίνει όμως πως λείπουν και οι αναγνώστες. Μια λεπτομέρεια που οι εισαγωγείς μάλλον δεν καταλαβαίνουν πόση διαφορά κάνει. Έχοντας μείνει στην ιδέα ότι οι πωλήσεις αυτοκινήτων έχουν άμεσο (γραμμικό) συσχετισμό με την αγορά περιοδικών αυτοκινήτων, θεωρούν πως η δική τους πτώση μεταφράζεται και σε πτώση στις πωλήσεις περιοδικών. Ναι, αλλά με μία διαφορά. Ο συσχετισμός αυτός δεν ήταν ποτέ ισχυρός. Και για όσους δε θυμούνται μαθηματικά δευτέρας λυκείου, ένας ασθενής συσχετισμός δεν σε αφήνει να κάνεις ασφαλείς προβλέψεις. Και έτσι η πτώση στο ένα όγδοο της αγοράς αυτοκινήτου δεν μεταφράζεται σε «αντίστοιχη» πτώση στην αγορά περιοδικού. Και τα νούμερα το μαρτυρούν.

Ατυχία. Γιατί όσο και αν οι δομές των εκδοτικών στην Ελλάδα έχουν εξαρτηθεί τελείως από τους εισαγωγείς και τη διαφήμιση, και έχουν χαρίσει την κυκλοφορία (και άρα την «πώληση» στο περίπτερο) στα πρακτορεία, το γεγονός αυτή τη στιγμή είναι ένα: πως οι εισαγωγείς με τα μονοψήφια και διψήφια νούμερα πωλήσεων που κάνουν τώρα, κρέμονται κυριολεκτικά από το τι θα γράψουν αυτά τα περιοδικά για τα αυτοκίνητά τους.

Και είναι απλό. Όταν οι αγοραστές ήταν 24.000 το μήνα και ένα μοντέλο πουλούσε δύο και τρεις χιλιάδες κομμάτια, η επιρροή των περιοδικών ήταν μικρή. Η διαφήμιση πετύχαινε. Τώρα που οι εισαγωγείς κυνηγάνε τη μία πώληση μετά την άλλη και κάνουν 35 ή 100 αυτοκίνητα το μήνα, και έχουν ελάχιστες διαφημίσεις, ο μόνος τρόπος για αυτούς τους λίγους να ενημερωθούν, είναι να πάρουν το περιοδικό. Και εκεί, ότι γράφει, είναι.

Αν πριν μία δοκιμή ή παρουσίαση επηρέαζε 50 αγοραστές στους 2.000, όπως άρεσε σε αρκετούς να νομίζουν, τώρα συνεχίζει να επηρεάζει 50 αγοραστές. Μόνο που τώρα αυτοί είναι όλοι οι αγοραστές. Ποτέ άλλοτε δεν είχε τόση δύναμη ο ειδικός τύπος αυτοκινήτου. Οι εισαγωγείς φρόντισαν να του δώσουν και το καρπούζι (χωρίς να φταίνε, με τη μείωση της αγοράς) και το μαχαίρι (εδώ ίσως αναγκαστικά, με τη μείωση τη διαφήμισης).

Και έτσι με μόνη πηγή πληροφόρησης τον ειδικό τύπο οι λίγοι αυτοί υποψήφιοι αγοραστές αυτοκινήτου αποφασίζουν τι θα ψωνίσουν με βάση το τι γράφει ο κάθε δημοσιογράφος (καλοπληρωμένος ή όχι).

Ποτέ άλλοτε δεν καθόριζε τόσο στενά ο ειδικός τύπος την μορφή της αγοράς του αυτοκινήτου. Όχι, δεν είναι τα νούμερα πια, αλλά ο συσχετισμός, τα μερίδια αγοράς. Αυτά επηρεάζονται.

Και όποιον δεν τον νοιάζει, γιατί θεωρεί πως δε μπορεί να κρέμεται από τα χείλια κανενός για 10 ή 20 αυτοκίνητα το μήνα, όταν πέσει στα 2 και τα 3 ας το ξανασκεφτεί. Αυτά είναι τα νούμερα τώρα, αυτοί είναι οι στόχοι. Και πλέον σε αυτούς διεκδικεί πωλήσεις. Καλή λοιπόν τύχη σε όλους.

Tags: , ,

Ήταν που η μείωση του Ειδικού Τέλους Ταξινόμησης κατά 50% δε θα άλλαζε τα πράγματα στην αγορά αυτοκινήτου που μέχρι τον Απρίλιο βουτούσε με το κεφάλι.

Η υπερβολή όμως του έλληνα δεν περιγράφεται. Γιατί δε φτάνει που μας γκάστρωσαν με την κρίση τα κανάλια και φτάσαμε να έχουμε 45% μείωση αγοράς στο αυτοκίνητο, τη μεγαλύτερη στην Ευρώπη παρά του ότι δεχόμασταν τις μικρότερες επιδράσεις της κρίσης, ξαφνικά, και για μια χούφτα ευρώ ξεχυθήκαμε στους δρόμους να ψωνίσουμε καινούργιο αυτοκίνητο.

Πάει η κρίση, πάει το “δεν υπάρχουν λεφτά”, πάει το “δε δανείζουν οι τράπεζες” πάνε όλα.

Η μαλακία που μας δέρνει είναι τέτοια που μερικούς μήνες μετά από την “καταστροφή του σύμπαντος” για την οποία μας ενημέρωναν τα υπερκανάλια μας, όλα τα λεφτά που δεν είχαμε πριν, τα δώσαμε για αυτοκίνητο τώρα επειδή φτήνυναν 500 ευρώ.

“Από τα 16.000 στα 15.500 δε μας έλειπαν τα 500 ευρώ αλλά τα 15 χιλιάρικα” έλεγαν οι χασομέρηδες των λαϊκών αγορών και οι τελευταίοι της τηλεόρασης.

Όμως με τα 500 ευρώ κάτω στο αυτοκίνητο έγινε σφαγή. Τα νούμερα μιλάνε μόνα τους:

Υπάρχουν αυξήσεις από πέρσι τον Μάιο (που δεν έκανε κρίση), ειδικά στις μάρκες όπου η διαφορά του ΕΤΤ είναι σημαντική που ξεπερνάει κάθε λογική.

Δηλαδή αυτός που είχε λεφτά για Mercedes του έλειπαν τα 2-3-4 χιλιάρικα? Τα άλλα 40 τα είχε και καρμιρευόταν;

Αλλά είμαστε τόσο μαλάκες που έπρεπε να κάνουμε κράτει πέρσι, να κρατάμε τα λεφτά μας στο βρακί μας και να φωνάζουμε γύρω γύρω “κρίση”-“κρίση” σαν τα ζόμπι, παγώνοντας την αγορά, ρημάζοντας το εμπόριο, κλείνοντας μαγαζιά και απολύοντας κόσμο.

Και ξαφνικά εν μέσω πραγματική κρίσης, πετάμε τα λεφτά μας στον αέρα, έχοντας κάνει ότι ζημιά μπορούσε να γίνει σε όλους τους εμπλεκόμενους (και την αλυσίδα στην οποία συμμετέχουν), διώχνουμε τώρα, τη χειρότερη στιγμή, όλο το συνάλλαγμα προς τα έξω και ξεβρακωνόμαστε ακόμη μια φορά μπροστά στην τραγική αλήθεια:

Στην Ελλάδα η μαλακία δεν είναι άθλημα, είναι επάγγελμα.

Καλά να πάθουμε! Τώρα ας κάτσουμε να δούμε τι κάναμε, και πως ότι κάναμε θα γυρίσει μπούμερανγκ σε μας τους ίδιους. Γιατί για μια χούφτα ευρώ, τα γαμήσαμε όλα!

Tags: , ,