Taking the piss

You are currently browsing the archive for the Taking the piss category.

Ποιος τη θυμάται την ποδιά στο σχολείο; Αυτή τη μπλέ αηδία που ψωνίζαμε από το Μινιόν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Μας χάλασε η ποδιά και την καταργήσαμε. Μας έπνιγε την προσωπικότητά μας, μας στερούσε την μοναδικότητα και το χαρακτήρα μας, μας έκρυβε το στιλ. Και χωρίς ποδιά, μπήκαμε στο χορό του λάιφ-στάιλ και από  ομοιόμορφα ρομπότ γίναμε ομοιόμορφοι γκλαμουράδες. Τώρα, πλήρωνε!

Read the rest of this entry »

Tags: , , , , , ,

Επειδή στην Ελλάδα όλες οι «εξισώσεις» με τις χώρες του Βορρά (ή της Δύσης) γίνονται σε συνθήκες πανικού, ξαφνικά και χωρίς καμία προετοιμασία, να μερικά άσχημα νέα που πρέπει να λάβεις υπόψη σου στις αυτοκινητιστικές σου συνήθειες.

Read the rest of this entry »

Tags: , , , , , ,

Η αγορά αυτοκινήτου πάσχει και μαζί πάσχουν και τα περιοδικά αυτοκινήτου. Δεν πάσχουν όμως για τον ίδιο λόγο. Μπορεί το Φεβρουάριο του 2008 να αγόραζαν αυτοκίνητο 8 φορές περισσότεροι άνθρωποι απ’ότι το μήνα που πέρασε, στα περιοδικά όμως δεν ήταν η μείωση της κυκλοφορίας που έκανε τη ζημιά, αλλά η έλλειψη διαφήμισης.

Η μείωση πωλήσεων στα περιοδικά δεν έπεσε στο ένα όγδοο, όπως στα αυτοκίνητα, αλλά στο ένα τρίτο. Αυτό σημαίνει πως ο κόσμος μπορεί να σταμάτησε να αγοράζει αυτοκίνητα, συνεχίζει όμως ακόμη να αγοράζει περιοδικά. Και αυτό, οι εισαγωγείς δεν το έχουν καταλάβει.

Μπορεί ο ειδικός τύπος να έχει ματώσει γιατί λείπουν οι καλοπληρωμένες διαφημίσεις, αυτό δε σημαίνει όμως πως λείπουν και οι αναγνώστες. Μια λεπτομέρεια που οι εισαγωγείς μάλλον δεν καταλαβαίνουν πόση διαφορά κάνει. Έχοντας μείνει στην ιδέα ότι οι πωλήσεις αυτοκινήτων έχουν άμεσο (γραμμικό) συσχετισμό με την αγορά περιοδικών αυτοκινήτων, θεωρούν πως η δική τους πτώση μεταφράζεται και σε πτώση στις πωλήσεις περιοδικών. Ναι, αλλά με μία διαφορά. Ο συσχετισμός αυτός δεν ήταν ποτέ ισχυρός. Και για όσους δε θυμούνται μαθηματικά δευτέρας λυκείου, ένας ασθενής συσχετισμός δεν σε αφήνει να κάνεις ασφαλείς προβλέψεις. Και έτσι η πτώση στο ένα όγδοο της αγοράς αυτοκινήτου δεν μεταφράζεται σε «αντίστοιχη» πτώση στην αγορά περιοδικού. Και τα νούμερα το μαρτυρούν.

Ατυχία. Γιατί όσο και αν οι δομές των εκδοτικών στην Ελλάδα έχουν εξαρτηθεί τελείως από τους εισαγωγείς και τη διαφήμιση, και έχουν χαρίσει την κυκλοφορία (και άρα την «πώληση» στο περίπτερο) στα πρακτορεία, το γεγονός αυτή τη στιγμή είναι ένα: πως οι εισαγωγείς με τα μονοψήφια και διψήφια νούμερα πωλήσεων που κάνουν τώρα, κρέμονται κυριολεκτικά από το τι θα γράψουν αυτά τα περιοδικά για τα αυτοκίνητά τους.

Και είναι απλό. Όταν οι αγοραστές ήταν 24.000 το μήνα και ένα μοντέλο πουλούσε δύο και τρεις χιλιάδες κομμάτια, η επιρροή των περιοδικών ήταν μικρή. Η διαφήμιση πετύχαινε. Τώρα που οι εισαγωγείς κυνηγάνε τη μία πώληση μετά την άλλη και κάνουν 35 ή 100 αυτοκίνητα το μήνα, και έχουν ελάχιστες διαφημίσεις, ο μόνος τρόπος για αυτούς τους λίγους να ενημερωθούν, είναι να πάρουν το περιοδικό. Και εκεί, ότι γράφει, είναι.

Αν πριν μία δοκιμή ή παρουσίαση επηρέαζε 50 αγοραστές στους 2.000, όπως άρεσε σε αρκετούς να νομίζουν, τώρα συνεχίζει να επηρεάζει 50 αγοραστές. Μόνο που τώρα αυτοί είναι όλοι οι αγοραστές. Ποτέ άλλοτε δεν είχε τόση δύναμη ο ειδικός τύπος αυτοκινήτου. Οι εισαγωγείς φρόντισαν να του δώσουν και το καρπούζι (χωρίς να φταίνε, με τη μείωση της αγοράς) και το μαχαίρι (εδώ ίσως αναγκαστικά, με τη μείωση τη διαφήμισης).

Και έτσι με μόνη πηγή πληροφόρησης τον ειδικό τύπο οι λίγοι αυτοί υποψήφιοι αγοραστές αυτοκινήτου αποφασίζουν τι θα ψωνίσουν με βάση το τι γράφει ο κάθε δημοσιογράφος (καλοπληρωμένος ή όχι).

Ποτέ άλλοτε δεν καθόριζε τόσο στενά ο ειδικός τύπος την μορφή της αγοράς του αυτοκινήτου. Όχι, δεν είναι τα νούμερα πια, αλλά ο συσχετισμός, τα μερίδια αγοράς. Αυτά επηρεάζονται.

Και όποιον δεν τον νοιάζει, γιατί θεωρεί πως δε μπορεί να κρέμεται από τα χείλια κανενός για 10 ή 20 αυτοκίνητα το μήνα, όταν πέσει στα 2 και τα 3 ας το ξανασκεφτεί. Αυτά είναι τα νούμερα τώρα, αυτοί είναι οι στόχοι. Και πλέον σε αυτούς διεκδικεί πωλήσεις. Καλή λοιπόν τύχη σε όλους.

Tags: , ,

Σε περίπτωση που κάποιος ξεμείνει…

Tags:

Πως το λεν’ το μαγαζί που άνοιξε δίπλα στο Nak; Mac! Τίποτα άλλο;

Η φωτογράφηση είχε και ένα ατυχηματάκι με τα Heelys…

Tags: , , ,

Απ’όλα τα προϊόντα που διαφημίζει η τηλεόραση, αυτό που πάντα με μάγευε είναι οι οδοντόπαστες. Ναι, οι οδοντόπαστες. Αυτή η πάστα που είναι μέσα σε ένα σωληνάριο και τη βάζεις πάνω στην οδοντόβουρτσα για να πλύνεις τα δόντια σου. Δε θέλει και εξήγηση. Θέλει όμως πολύ μάρκετινγκ. Γιατί ένα τόσο βαρετό προϊόν θέλει πολύ κόπο για να το πουλάς συνέχεια.

Πρώτον σκέψου πόσο κόσμο απασχολεί πραγματικά τι ακριβώς κάνει η οδοντόπαστα. Μετά σκέψου πόσος κόσμος αγοράζει ο ίδιος την οδοντόπαστα που χρησιμοποιεί. Μετά σκέψου πόσος κόσμος όταν πλένει τα δόντια του δεν κάνει κάτι άλλο. Είχα μια φίλη κάποτε που τα έπλενε καθιστή. Στη λεκάνη. Ναι.

Σκέψου τώρα την πρώτη φορά που ασχολήθηκες εσύ με την υγιεινή των δοντιών σου. Πέτρα, τερηδόνα, πλάκα, ουλίτιδα, κακοσμία. Τι άλλο; Αυτά. Τα άλλα είναι για τους οδοντίατρους. Η ουσία είναι πως ακόμη και οι οδοντόπαστες του ’70 αυτά τα καταπολεμούσαν. Τι μένει;

Ακριβώς! Τι μένει σε ένα προϊόν που σε ότι αφορά αυτό που κάνει, το κάνει καλά εδώ και 40 χρόνια; Τι μένει ώστε να το ξεχωρίσει; Τι μένει ώστε την επόμενη φορά που θα είσαι στο σούπερ μάρκετ να πεις «θέλω αυτή τη νέα οδοντόπαστα»; Τίποτα.

Απολύτως τίποτα. Η οδοντόπαστα αντιπροσωπεύει το προϊοντικό τέλμα. Το σημείο όπου τερματίζει η ανάγκη και αρχίζει κάτι άλλο. Αν σήμερα πουλιόταν ακόμη η ίδια οδοντόπαστα με το 1970 θα την αγοράζαμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο: μηχανικά. Και θα την χρησιμοποιούσαμε πάλι με τον ίδιο τρόπο: μηχανικά. Και θα ήμασταν και ευχαριστημένοι.

Η βιομηχανία της οδοντόπαστας θα είχε κάνει ολόκληρο τον κύκλο που θα την έφερνε στις συγχωνεύσεις και το μονοπώλιο. Σήμερα δε θα έπρεπε να υπάρχει παρά μόνο μία μάρκα και ένας τύπος οδοντόπαστας.

Αν αγόρασες πρόσφατα οδοντόπαστα θα ξέρεις πως αυτό απέχει από την πραγματικότητα. Στο μικρότερο σούπερ μάρκετ υπάρχουν δύο σειρές με πέντε ράφια η κάθε μία, γεμάτες οδοντόπαστες. Πιο πολύ ώρα θες για να διαλέξεις οδοντόπαστα παρά προφυλακτικά. Και σίγουρα δε δίνεις στο πλύσιμο των δοντιών σου το ίδιο βάρος. Εκτός και αν σκοπεύεις να τα χρησιμοποιήσεις και τα δύο σε σύντομο μεταξύ τους χρονικό διάστημα.

Τέλος πάντων. Η ουσία είναι πως η οδοντόπαστα ζει και βασιλεύει. Τόσο που είναι το τρίτο σε συχνότητα διαφημιζόμενο προϊόν στην τηλεόραση. Η οδοντόπαστα πληρώνει ένα μεγάλο μέρος από όλα όσα βλέπουμε κάθε μέρα στο «κουτί». Τι πουλάει;

Αυτό είναι το ενδιαφέρον. Γιατί αυτή η βαρετή, κοινότυπη, ίδια, αδιάφορη και ασήμαντη οδοντόπαστα, κάθε τόσο έχει να λανσάρει κάτι καινούργιο. Κάτι εντελώς νέο. Στην αρχή ήταν η γεύση. Μέντα ή αλόη, ή βουνό ή θάλασσα ή ότι άλλο μπόρεσαν να χωρέσουν οι κόπερφιλντ του μάρκετινγκ πρώτα στο σωληνάριο και μετά στο στόμα σου.

Και μετά η συσκευασία. Από το σωληνάριο με βιδωτό καπάκι στο σωληνάριο με τάπα. Για ευκολία να μην ξεραίνεται. Μετά στο ντισπένσερ, για σωστή δοσολογία. Μετά ήρθαν τα δύο σε ένα (και οδοντόπαστα και διάλυμα), σε νέο μπουκάλι με άλλο καπάκι. Μετά ήρθαν οι μους, τα τζελ και όλες οι άλλες περίεργες φάσεις της ύλης. Κολλοειδές είναι, ότι θες το κάνεις.

Και αυτά χωρίς να σταματήσουν οι νέες γεύσεις αλλά και τα ευεργετικά συστατικά. Από το «φλουοράιντ» στα βότανα του βουνού. Στην διπλή, τριπλή, τετραπλή δράση. Μετά στη διάρκεια. Δώδεκα ώρες, εικοσιτέσσερις ώρες, σαρανταοκτώ ώρες. Όσο πιο αραιά πλένουν τα δόντια τους αυτοί που μετέχουν στις έρευνες αγοράς, τόσο πιο πολύ διαρκεί η επίδραση της οδοντόκρεμας. Μην τους κάνουμε να νοιώθουν άσχημα.

Μετά ήρθαν οι παιδικές. Με νέες γεύσεις φρούτων. Πιο ήπιες στη γλώσσα, πιο ήπιες στα παιδικά δόντια, χωρίς τοξικά αν τις καταπίνουν, χωρίς αποσπώμενα καπάκια για να μην τα καταπίνουν. Πιο μικρές (αλλά εξίσου ακριβές), πιο πολύχρωμες, με ήρωες, ή με ήρωες από ταινίες (και αυτομάτως αδιάφορη γεύση ή συστατικά), αγορίστικες, κοριτσίστικες και πάει λέγοντας.

Η οδοντόπαστα απέκτησε μια γκάμα που θα περίμενες να βρεις σε ένα προϊόν για το οποίο ο κόσμος έχει απαιτήσεις. Όχι, η οδοντόπαστα καθιέρωσε τη δική της κούρσα διαφυγής από το τέλμα της και παραμένει πάντα φρέσκια. Συνδυάζεται με το άλλο επίσης αποτελματωμένο συγγενές προϊόν την οδοντόβουρτσα και μαζί ανακινούν το καταναλωτικό κτήνος μέσα σου.

Μακριές τρίχες, κοντές τρίχες. Λοξές τρίχες, σκληρές, μαλακές και μέτριες. Πιο μακρύ μπράτσο, καμπύλο μπράτσο, εύκαμπτο μπράτσο, σκληρό και ακριβές μπράτσο. Με βούρτσα για τη γλώσσα ενσωματωμένο νήμα, μαλακά άκρα και φυσικά παιδικές. Οπότε ξανά από την αρχή.

Μιλάμε για οδοντόβουρτσες. Δε χρειάζεται να είσαι ειδικός. Λίγη τηλεόραση να έχεις δει τα τελευταία 10 χρόνια και έχεις μαζέψει όλη την εξέλιξη της περιποίησης στόματος μέσα σε λίγες στιγμές. Είναι όμως εξέλιξη ή απλά μάρκετινγκ;

Έχει σημασία; Το ζουμί είναι πως αν χρησιμοποιούσαμε όλη την οδοντόπαστα που πουλιέται στα σούπερ μάρκετ θα είχαν κλείσει τα μισά οδοντιατρεία. Και επειδή αυτό δεν έχει συμβεί, μπορείς εύκολα να καταλάβεις πως αγοράζουμε περισσότερη οδοντόπαστα από όση χρησιμοποιούμε.

Καθόλου περίεργο δεδομένου ότι αυτός είναι ο σκοπός. Πως αλλιώς θα ζούσαν τόσες μάρκες; Η οδοντόπαστα έγινε καταναλωτικό προϊόν. Όσο γελοίο και αν ακούγεται, υπάρχει κόσμος που ξεδίνει αγοράζοντάς την. Είναι μέρος του «σόπινγκ θέραπι» του σύγχρονου καταναλωτή. Και ας κάνει το ίδιο πράγμα που κάνει τα τελευταία 40 χρόνια.

Σου λέει μετά, «όλα τα άλλα είναι απλές οδοντόπαστες». Απλές; Ρέγκιουλαρ ή μεντόλ;

Tags: , ,

Επειδή αρκετοί έχουμε αυτή τη συνήθεια, φαίνεται δηλαδή να αναγνωρίζουμε την ανωτερότητα της πλάτης μιας καρέκλας έναντι της απλής, θνητής κρεμάστρας, τώρα υπάρχει επιτέλους αυτό που πάντοτε ονειρευόμαστε. Ομπζέρβ…

Σε μεγάλη ποικιλία για κάθε γούστο.

Tags: ,

Μπορεί να μην έχουμε καταφέρει να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, να βρούμε δηλαδή ένα τετράγωνο που να έχει εμβαδό ακριβώς ίσο με αυτό ενός κύκλου, όμως οι τίμιοι τηλεπωλητές χαλιών έχουν ήδη βρει τη λύση.

Μπορεί το χαλί να είναι “στρόγγυλο” με διάμετρο 2,75 μέτρα, η επιφάνειά του όμως είναι πολύ απλά, 2.75×2.75=7.56 τετραγωνικά μέτρα.

Θα μου πεις, οι άνθρωποι χαλιά πουλάνε, δε διδάσκουν γεωμετρία. Και θα το δεχόμουν. Αν δεν υπήρχε αυτή η ενοχλητική λεπτομέρεια. Ότι το εμβαδόν του κύκλου διαμέτρου 2.75 μέτρων είναι μόλις 6 τετραγωνικά. Κατά τι μικρότερο. Με τα 780 ευρω που ζητάνε, στα 7,56 τετραγωνικά είναι 100 ευρώ το τ. μέτρο, ενώ στα 6 είναι 130 ευρώ το τ.μ.

Μήπως το “λαθάκι” συμφέρει; Τι είναι μόλις 30% διαφορά στο μέγεθος (και άρα την τιμή). Είπαμε δεν είναι γεωμέτρες, είναι κλέφτες…

Tags: , , , ,

Όταν είσαι διάσημος το όνομά σου χρησιμοποιείται με κάθε αφορμή και αιτία, ώστε το οτιδήποτε να μετατραπεί σε κάτι ενδιαφέρον, κάτι που όλοι θέλουν να ακούσουν. Ακόμη και αν υπό Κ.Σ. δεν τους καίγεται καρφί.

Με την Ελλάδα να κάνει πρωτοσέλιδα το τελευταίο διάστημα στις μεγαλύτερες εφημερίδες (για τους γνωστούς λόγους), το όνομα της χώρας έχει αποκτήσει νέα χρηστικότητα.

Για παράδειγμα η είδηση του Scientific American για την ανακάλυψη μιας συστάδας μικροβίων στον πάτο του Ειρηνικού Ωκεανού που πολύ περιγραφικά αναφέρεται ότι έχει την έκταση της Ελλάδας.

Γιατί της Ελλάδας; Γιατί όχι; Ποιός ενδιαφέρεται για δισεκατομμύρια μικρόβια στον πυθμένα της θάλασσας έξω από την Αργεντινή; Αν όμως μπει στον τίτλο η λέξη “Ελλάδα”; Πόσο αρμόζων τίτλος, όταν μάλιστα η χώρα μας συνδυάζεται στην ίδια φράση με τη λέξη μικρόβια.

Πλήρης τίτλος;

“Συστάδα μικροβίων όση η Ελλάδα”, και θα μπορούσε αλλιώς να γίνει “άλλη μια συστάδα μικροβίων όση η Ελλάδα” ή άλλα διάφορα εύθυμα.

Θα μου πεις είσαι περίεργος. Αν αυτή η συστάδα έχει έκταση 131 χιλ τετραγωνικά χιλιόμετρα, γιατί να μην παρομοιαστεί με αυτή της Ελλάδας που είναι σχεδόν ίδια. Αλήθεια είναι πως στη λίστα κρατών κατά έκταση, η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σκαλοπάτι. Κάτω από τις 130 χιλ. τ.χ. υπάρχει και η Νικαράγουα, ενώ από πάνω, πάμε αμέσως στις 143 χιλ. τ.χ., στο Τατζικιστάν (δίπλα στο Κιργιστάν, που αν συνέπιπτε η έκτασή του σίγουρα θα έκλεβε τον τίτλο από την Ελλάδα λόγω πρόσφατης εκεί επικαιρότητας).

Θα μπορούσαν να διαλέξουν ένα νησί. Πιο αντιπροσωπευτικό σαν έκταση από αυτή της Ελλάδας που είναι και λίγο σκορποχώρι (πελάγη, νησιά, παλάμες κλπ). Η Ιάβα έχει το κατάλληλο μέγεθος, 138 χιλ. τ.χ. ώστε να παρομοιαστεί με τη συστάδα μικροβίων. Είναι και μονοκόμματη.

Αλλά μπα, μάλλον η Ελλάδα ταιριάζει με τα μικρόβια καλύτερα.

Το άρθρο της SciAm είναι μετά το Γιούχου (για όσους ενδιαφέρονται πέραν του τοπωνυμίου)

Tags: , , , , , ,

…και ειδικά την υγεία των εμβρύων στις μήτρες των εγκύων.

Κατάλαβες, και αφού το ξέρει η κυρία της φωτό που διαμαρτύρεται φυσικά γιατί αγωνιά για την υγεία του αγέννητου μωρού της, δεν κάθεται τουλάχιστον πίσω από την ηχομόνωση των τοίχων του σπιτιού της να κάνει το τσιγάρο της. Δεν το λυπάται καθόλου αυτό το μωρό να το εκθέτει στον ήχο των κομπρεσέρ; Ας καπνίσει μέσα. Κίνδυνος τέλος. Ε?

Tags: , ,

« Older entries